Voordat ik aan ChiRunning begon, had ik enorm vaak blessures. Meestal kuitblessures, maar ook had ik altijd pijnlijke achillespezen. Na het hardlopen deed ik altijd ijs op beide achillespezen. Ik dacht toen overigens dat dat normaal was, iets dat gewoon bij hardlopen hoort. De ergste blessure die ik gehad heb, was plantair fasciitis, een ontsteking van de peesplaat onder de voet. Ik heb in de loop van de tijd verschillende fysiotherapeuten gehad, immer op zoek naar die ultieme therapeut die me van mijn problemen kon afhelpen. De laatste fysiotherapeut die ik heb bezocht (in de periode 2003-2004!) zei tegen mij: “Mevrouw Meesters, met die Moeilijke Voeten van u moet u eigenlijk helemaal niet hardlopen. Ga toch iets anders doen, bloemschikken of zo. Maar, als u het dan per se wilt, dan kan ik u wel behandelen en ik weet ook nog een goede orthopedisch schoenmaker voor stevige steunzolen.” Dit is geen grapje, hij sprak mij echt altijd met Mevrouw Meesters aan.

Vervolgens heb ik enorm veel tijd, geld en energie besteed aan behandelingen, trainingstherapie en het laten aanmeten van dure steunzolen. Volgens de (overigens gerenommeerde) steunzolenman moesten mijn schoenen met zolen zo stevig worden dat ze niet meer konden buigen. Dat was goed voor mijn Moeilijke Voeten. Met die “plankjes” moest ik dan op mijn hakken landen en afrollen over de voorvoet. De hele voetholte werd opgevuld, zodat het aanvoelde alsof ik met twee tennisballen in mijn schoenen liep. Het zal duidelijk zijn dat dit allemaal niet hielp. In tegendeel, ik blesseerde mezelf steeds meer en ik begon te denken dat de fysiotherapeut toch gelijk had: misschien waren mijn voeten wel te slecht en moest ik maar stoppen met lopen. Gelukkig heb ik me daar niet bij neergelegd (eigenwijs als ik ben).

Het breekpunt kwam toen ik tijdens de Berenloop op Terschelling, mijn lievelingsmarathon, op het 18 kilometerpunt moest uitstappen met, alweer, een kuitblessure. Wat was dat zuur! Uitstappen met een blessure en dan ook nog op Terschelling! Maar als de nood het hoogst is, is de redding nabij. Dit dieptepunt in mijn hardloopcarrière heeft me uiteindelijk ertoe gebracht om te gaan zoeken naar een echte oplossing. Zo kon het immers niet verder? Het was òf stoppen met lopen, òf iets fundamenteels veranderen. En jawel, al zwervende op het internet vond ik ChiRunning. In 2004 waren net het eerste boek en de eerste dvd verschenen. Het was toen zo nieuw, dat Danny Dreyer standaard alle verkochte boeken signeerde! Bij ChiRunning zoek je de oplossing van je loopblessures niet in eerste instantie in externe zaken als ingewikkelde schoenen en steunzolen die de imperfecties van jouw lichaam moeten compenseren, maar zoek je de oplossing bij jezelf. Je eigen lichaam is (in het algemeen) goed genoeg, je moet alleen leren het op de juiste manier te gebruiken. Inmiddels loop ik vele plezierige kilometers blessurevrij op minimale vijfvingerschoentjes, zonder ondersteuning, zonder correctie, zonder demping. En dat met mijn Moeilijke Voeten. Hoezo moeilijk?

De moraal van dit verhaal: ga bij blessures er niet zonder meer vanuit dat je externe hulpmiddelen nodig hebt, maar zoek de oplossing eerst en vooral bij jezelf!

Interessant of leuk? Wil je het dan delen met anderen? Dank je wel. 

Terug naar overzicht...